پیگمنت آلی

پیگمنت ­های آلی از منابع طبیعی به دست می ­آیند و قرن­ ها است که بشر از آنها استفاده می­کند. در حال حاضر بیشتر پیگمنت­ های آلی مورد مصرف مصنوعی (Synthetic) و مرکب از مواد آلی شیمیایی هستند که بر روی هسته ­ای از هیدورکسید آلومینیم رسوب کرده­ اند. 
   در ساختمان شیمیایی پیگمنت­ های آلی زنجیره و حلقه­ های کربنی وجود دارد. هر چند ممکن است فلزات نیز (عناصر غیر آلی) در ساختار آنها وجود داشته باشد و به پایداری ویژگی­ های آنها کمک کند. تعدادی از پیگمنت ­های آلی عبارتند از: 
پیگمنت­ های آزو بزرگترین گروه از پیگمنت ­های آلی مصنوعی و شامل طیف رنگ قرمز، زرد نارنجی تا آبی هستند. خواص رنگ ­آمیزی این گروه از پیگمنت­ ها عالی است، بیشتر طیف زرد تا قرمز دارند و در برابر نور مقاومت خوبی دارند. 
پیگمنت­ های آنتراکینونی دومین گروه از پیگمنت­ های پر مصرف هستند. پیگمنت­ های طبیعی که رنگ قرمز دارند همه به این گروه متعلق هستند. این پیگمنت ­ها در برابر نور و مواد شیمیایی مقاومت خوبی دارند و قدرت رنگ آنها به مراتب کمتر از پیگمنت ­های آزو است. 
پیگمنت­ های پلی سیکلیک ساختار شیمیایی معطر یا چند حلقه ­ای دارند. در برابر هوا، نور و رطوبت به خوبی مقاوم هستند. از پیگمنت­ های آزو گرانتر هستند و در صنایع مختلف نقاشی، لاستیک، پلاستیک، سیمان و غیره استفاده می­شوند. پیگمنت­ فتالوسیالین مثالی از این گروه است. 

پیگمنت­ های تریال کربونیوم رنگ­های سبز، بنفش و آبی تولید می­کنند. این پیگمنت ­ها در برابر حلال­ها مقاومت خوبی دارند اما در برابر نور حساس هستند و درخشش آنها نسبت به دیگر رنگ­ های آلی بیشتر است. کاربرد تجاری آنها در جوهر چاپ به ویژه جوهرهای بسته بندی است. پیگمنت دیواکسازین مثالی از این گروه است.